به گزارش ترنم شمال؛ مازندران این روزها حالوهوای دیگری دارد، قدمهای مردانی که روزی از خانههایشان رفتند، در جبههها ایستادند و دیگر بازنگشتند؛ مردانی که برخی خانوادههایشان هنوز چشمبهراه نشانی از آنان هستند و برخی نیز سالهاست با قاب عکسی بر دیوار، خاطره عزیزشان را در خانه زنده نگه داشتهاند.
این بار، همزمان با ایام سوگواری حضرت فاطمه زهرا(س)، پیکر مطهر ۱۰ شهید گمنام میهمان مردم مازندران میشود؛ حضوری که تنها به برگزاری چند آیین رسمی محدود نیست و در شهرهای مختلف استان، خاطرهها، دلتنگیها و رسمهای دیرینه مردم را به هم پیوند میزند.
نخستین تصویر این میزبانی از آمل آغاز شد؛ جایی که پیکرهای مطهر شهدا از محور هراز به شهر رسیدند و مردم به استقبال آنان رفتند. در میان جمعیت، بانویی با عکس برادر شهیدش ایستاده بود؛ تصویری که برای او فقط یادگاری از گذشته نبود، بلکه روایت سالها انتظار پدر و مادری بود که آرزوی بازگشت پیکر فرزندشان را با خود به آسمان بردند.
او با صدایی آمیخته به دلتنگی از روزهایی گفت که پدر و مادرش چشمبهراه بازگشت برادر شهیدش ماندند و سرانجام بدون دیدار دوباره با پیکر او از دنیا رفتند. این خواهر شهید گفت: هر بار که پیکرهای مطهر شهدای گمنام به شهر میآیند، احساس میکنم برادرم بازگشته است.
در آن لحظه، استقبال از یک شهید گمنام برای این بانو معنایی فراتر از یک مراسم داشت؛ گویی آمدن هر شهید، دریچهای به خانهای میگشود که سالهاست جای خالی یکی از اعضایش را در سکوت تحمل میکند. شاید در میان جمعیت، خانوادههایی دیگر نیز با همین احساس ایستاده بودند؛ کسانی که نام شهیدشان را میدانند، اما هنوز از دیدار پیکر او محروم ماندهاند.
نوشهر؛ مجمعههای گل و گلاب برای میهمان آسمانی
در نوشهر، مردم برای استقبال از شهید گمنام، جلوهای متفاوت از میزبانی مازندرانی را به نمایش گذاشتند. مادران و دختران با مجمعههای عروسی بر سر و در دست، به استقبال پیکر شهید آمدند؛ آیینی که در آن رسم دیرینه میهماننوازی با ارادت به شهدا درآمیخت.
زنان شهر با گل و گلاب، محفل استقبال از شهید را آراستند؛ گویی میخواستند به میهمانی خوشامد بگویند که اگرچه نامش برای آنان ناشناخته است، اما جایگاهش در دل مردم روشن است.
بانویی که مجمعهای از گل و گلاب در دست داشت، درباره معنای این حضور گفت: شهیدان آمدهاند تا زنگار از دلهای ما بزدایند و به ما یادآوری کنند که باید ایستاد.
این صحنه، تصویری از پیوند فرهنگ بومی و باورهای دینی مردم مازندران بود؛ جایی که مجمعههای عروسی، به جای آنکه تنها نشانه شادی و جشن باشند، در آیین استقبال از شهید گمنام، حامل پیام احترام و دلدادگی شدند. زنان و دخترانی که با این رسم به میدان آمدند، بخشی از خاطره جمعی شهر را در استقبال از شهیدی بازآفرینی کردند که شاید هیچیک از آنان نامش را نمیدانستند.